kedila'nın evi

kedilanın acemi çizimleri

2011-10-05T21:06:00.003+03:00

merhaba,

Bir zamanlar bütün çocuklar gibi ben de resimler çizerdim. Annemden resim dersleri almak şansım oldu küçükken. Ama o kadar uzun zamandır çizmiyorum ki, çöp adam bile çizemem diye düşünüyordum. Pino ya hayranım, çizebiliyor ve kendi evrenini dünyaya gösterebiliyor diye. Ben de, ben de istiyorum evrenimi çizebilmeyi işte. Korka korka bi şeyler çiziktirdim. Sakladım. Teknoloji özürlüsü ben, bir skanner aldım geçen gün. Çizdiklerimi bloguma koyacağım. Unutmamak için.Hatırlansın diye. Oğlum için. Ve bir çok şey için işte. Bakalım nasıl bulacaksınız? İşte karşınızda Ali, Kıvırcık Ali.

2011-08-10T14:54:00.000+03:00

yaprak

2010-12-10T22:12:00.002+02:00

Şimdi yalnızım. Yapayalnız. Dalımdan kopup kuru yapraklar denizinin orta yerine düştüm. Savruluyor, çiğneniyor, kırılıyorum. Oysa gökyüzünde salınan yeşil bir yıldızdım, herşeydim, evrenin bir parçasıydım. Sonsuza kadar mutluydum. Şimdiyse sen yoksun.

Özlüyorum. Gözlerinin gözlerime değmesini. Yoklar.

Işıl ışıldım. Sen varsın diye. Sanırım ölüyorum yavaş yavaş, dalından koparılan yaprağın soluşuyla.

Huysuzum, hırçınım, pasaklıyım gerçi ama sen sev diye vardım.

Seni özledim.

her zaman..

2010-11-20T16:34:00.003+02:00

Seni seviyorum bebek dinom, ne olursan ol! Annen..

uğur böceği kıpırtısı var, bahar geldi..

2010-04-12T22:30:00.004+03:00

Bahar geldi. Baharın gelmesiyle birlikte benim uyuşuk ayı hallerim azaldı, bir bahar hareketliliği geldi artık üzerime. Bir uğur böceği kıpır kıpırlığı..

Bugün mırmır'la parka gittik. Yeni arkadaşlar edindik. Yeni şeyler öğrendik. Okullar hakkında.. Bu ay okul seçimidir gündemimiz. Eğitimden, okuldan ne bekliyoruz? Daha da önemlisi Mırmır ne istiyor. Çünkü şu aralar istemedikleriyle kafası oldukça meşgul. Okula gitmeyi istemiyor. Bana çok öfkeleniyormuş çünkü onu okula bırakıyorum. Arkadaşları onu sinir ediyorlarmış.

Biz çok meşgulüz kısaca.

Yeni kitaplar aldım. İpek Ongun okumaya bayılıyorum. Gençlere pırıl pırıl öneriler sunan kitapları çok güzel. içlerinden bir tanesi de sesli kitap. Sevinç Erbulak seslendirmiş. Çok güzel.

Öz, Ken Robinson. Okumaya başlayacağım.

Ve çocuk kitapları. Toots yine tepetaklak, Toots sualtında, Zak, Şeroks, Kumkurdu, Kütüphanedeki Aslan, Konserve Kutusundan Çıkan Çocuk Konrad...

Çocuk kitaplarına bayılıyorum.

Yine de yazma konusunda sıkıntılıyım. Önümde iki yarışma var. Benden hala hareket yok. Rüyalarımda ilham perileri kıkırdayarak dolaşıyor ama ben ne zaman onları yakalamaya çalışsam pıır diye ortadan kayboluveriyorlar.. Birgün birini yakalayacağım..

Burdayım.

2010-04-05T17:38:00.002+03:00

mutlu yıllar..

2009-12-31T12:23:00.003+02:00

Yeni yılınız kutlu olsun!

not: resim iophoto'dan.

...

2009-12-28T15:28:00.003+02:00

Başlangıç için ariantic parçalar yani aryalar çalışacağım. İlk aryam yukarıda notalarından küçük bir parça olan. Daha sonra popüler parçalar ve sonra jazz. Öğretmenimin dediğine göre çabuk öğreniyorum. jazz söylemeye beklenenden hızlı geçebilirim, sanırım.

Teşekkür ederim.

müzik tatlı müzik

2009-12-18T00:09:00.005+02:00

Yaşamımda en çok yapmak istediğim şeylerden biri şarkı söylemektir. Ekim ayından bu yana solfej eğitimi alıyorum. İki ay sonra şan öğretmeni dinleyip karar verecek dendi. O gün geldi çattı. Sabahında kendimden umudum yoktu. Ama sonra bir şey oldu. Bir imge beni yakaladı ve o zamandan beri ben bulutlardayım. Sesim uysallaşıyor, beynim artık ses tellerime ve aslında en çok da diyaframıma biraz daha fazla hükmedebiliyor. Kendimden çıkan sesi seviyorum. Kendimi seviyorum. Öğretmenlerimi seviyorum. Hayatı seviyorum. Bu arada şan dersine kabul oldum. İlk parçamı çalışmaya başladım bile..

Sevdiğim şeyleri söylemekte ketumumdur. Belki de bu yüzden istediğim şeyler benden uzak oldu. Sınava girdiğimde sordular, sesinle ne yapmak istiyorsun. İşte o zaman ilk defa cesaret buldum kendimde - burada yazmam dışında- dedim: jazz söylemek istiyorum.

Böylece başladım. İlk adımımı geçtim. Heyyoo..

Micheal Gates Gill'den 5 hayat dersi

2009-12-14T19:48:00.005+02:00

Kırmızı gözlüklü Mırmır'a...

1. Hayatta en önemli şey, kalbinin sesini dinlemek ve günümüz kültürlerinin değerlerine uygun "başarılar"ın peşinden koşmamak.

2. İkinci önemli ders, zor zamanlarda korkuyla sinmektense inançla üstesinden gelmek. Eğer daha iyi bir gelecek için bunu yaparsanız, hayatınız hemenn değişip daha iyi bir hal almaya başlar.

3. Her bireye saygı duyun. Kimseyi rengi cinsiyeti ve sınıfı yüzünden es geçmeyin. Gördüğünüz her birey Tanrı'nın armağanıdır.

4. Günün her saniyesi meşgul olmayın. Sakin bir ortamda kendi kendinize kalmaya çalışın.

5. Ailenizin size uygun gördüğü, hatta yaşıtlarınızın onayladığı hayatınız değil; sevdiğiniz şeyleri yapabileceğiniz, başkalarıbir şekilde faydanız olacak ve kendinize özgü, benzersiz bir hayatınız olsun.

güneşi özledim..

2009-12-09T21:14:00.003+02:00

Kasım ve aralık ayı Kedila'nın güneşi özlediği aylar. Sıcağı seviyorum. Bir kedi gibi.

önümdeki uzun yol ve küçük adımlar

2009-10-07T10:50:00.004+03:00

Kelimelerin anlamının fazla olmadığı bir yerden geldim. Su, iyot hava, ağaç, çimen ve binbir çeşit bitki ve kediler, köpekler, kirpi ve insanlar ama en çok da çocuklar her yaşta. Sadece şükran var içimde. Büyüyen bir bataklık gibi gelişirken dünyada, tüm bunların varlığı için. Şimdi döndüm ama aslında tamamen değil. Yapılması gerekenler, yaşanması gerekenler var. Kötü değil, iyi. Ama oradaki kadar peri masalı değil.

Kedi çocuk oyun oynuyor. Burası bahçelerde koşmak, taşlarda yuvarlanmak gibi hareketli değil ama yine de eğlenecek bir şeyler buluyor. Yeter ki sevilsin, tüyleri şöyle boylu boyunca karıştırılıp taransın. Aslında biz insanlarda aynı şeyi istemiyor muyuz sanki.

Herkes için dileğim "tüylerinizi karıştıranınız bol olsun."

Kırmızı gözüklü mırmır okulda. Kendi dünyasında kelebekleşip uçmadığı sürece durumu iyi. Ama bireysel takılmayı daha bir seviyor. Anasına çekmiş :)

Hayallerim için küçük adımlar attım. İlk basamakları tırmanacağım merdivenlerin. Sevdiğim işleri yaparak para kazanmak istiyorum. Ölçüyorum, önümde çook uzun bir yol var ve adımlarım küçük.

Kendimi seviyorum ve onaylıyorum.

yasaklar

2009-09-11T17:51:00.004+03:00

Olduğumuz şeyi olabilmemizi sağlayan şey, sosyal olabilmemizin tek koşulu, cezası acı bir yalnızlık, tek başınalık olan yasaklar. Doğumdan yetişkin oluncaya kadar sıkı bir eğitim alıyoruz bunun için.

Oysa insanız biz, herşey farklı olabilir yasak yerine değer öğrenirsek. Okyanusta tel kafeslere girmez, kendi sınırlarımız kadar gelişebiliriz. Bu da muazzam bir gelişim, barış , özsaygı olurdu.

Düşünebiliyormusunuz?

not: resim gökhan kuzu'ya ait.

sonbahar

2009-09-11T17:27:00.004+03:00

Sonbahardayız. Artık yağmurlar başladı, hava serinledi, insanlar sehirlerine dönüyor. Hüzün de var, keyif de var eylül ayında. Sıcak bir kahveyi serin kıyıda battaniye altında yudumlamak keyif, evlerin bir bir kapanıp sokağın sessizleştirmesi arkadaşların gitmesi hüzün (çünkü çok renkli geçiyor zaman bizim sokakta), aynı arkadaşlarla kışın şehirde yapmayı planladıklarımız keyif.

Bu yaz kendim için dilediğim her şey gerçekleşti. Mutluyum.

2009-08-14T19:39:00.008+03:00

Kitap okuyorum, film izliyorum, yürüyüş yapıyorum, yüzüyorum. Kahve tiryakisi oldum, özellikle de damla sakızlı olanın. Buralarda bulunmaz oldu, hasretini çekiyorum, gelene gidene sipariş ediyorum.

Arkadaşım evlendi. Zıpır, deli dolu bir gelin oldu. Ona mutluluklar diliyorum.

Badem, bahçelerin fatihi oldu. Kuşların ve kelebeklerinse kabusu.

Ve son olarak dosyamı tamamlamayı başarıp zamanında yarışmaya teslim ettim. Heyecanla sonucunu bekliyorum. Çocuk kitapları yazarı olmak için attığım ilk adım bu. Önümüzdeki sene kitabımı elime alabilmeyi umuyorum.

Sevgiler..

resimli 5

2009-06-29T19:12:00.003+03:00

Artık öğrendim ki yazlıklar da kablosuz internet ağına girmiştir. Şimdi bahçede oturmuş biramı yudumluyorum. Yüzümde salak bir gülümseme ile. Yani keyfim pek yerimde.

Cehennem gibi şehir hayatından sonra, burada herkes sakin saygılı birbirine, özür ve teşekkür kelimeleri daha sık kullanılıyor. Memlekete toptan tatil gerekiyormuş.

Mırmır dan sonra sitenin bir kısım cocukları da Badem in peşinde.. Hoş, Badem e gelince, 4 aylık hayatında, bahçelerde sokaklarda ilk defa koşup ağaçlara tırmanıyor, diğer kedilerle kıhlaşıyor, sonra da eve gelip gırıgırlıyor, yatıp.

Bu arada artık Mırmır, Kırmızı Gözlüklü Mırmır oldu. Halinden memnun.

not: resimler kedila'ya ait.

resimli kedi

2009-06-16T02:35:00.000+03:00

resimli 3

2009-06-01T00:59:00.002+03:00

resimli 2

2009-05-30T00:20:00.001+03:00

resimli

2009-05-14T23:14:00.006+03:00

Kedila nerede?

2009-05-01T20:31:00.003+03:00

Bütün haftanın kısaca özeti,

İlk hafta kedi ile yaşamayı öğrenmekle geçti. Ne yer, ne içer, ne zaman uyur, ne zaman tuvaletini, bakalım nereye yapar? Öğrendik ki kediler çabuk öğrenen, temiz hayvanlardır. Çok çabuk biribirimize alıştık. Nazik bir küçük bey, bir şey istediğinde nazikçe soruyor, yani mieerkliyor :)

Diğer zamanlarda İlle de ROMAN olsun kitap kulübünün nisan ayı kitabı Elif Şafak/Aşk'ı okudum. Yorumumu oraya yazacağım. Kısaca; beğendim.

Mayıs ayı kitabı alınmıştır. Akşam okunmaya başlanacak.
*

Kalanı, evin içinde hep bir koşuşturma, ama hep bir dejavü hali ile(ben burayı biraz önce toplamamışmıydım??).

*

not: resimler Kedila'ya ait.

*

badem

2009-04-17T00:08:00.001+03:00

bahar..

2009-04-08T23:46:00.005+03:00

Bahar, benim baharım zeytin ağaçlarının altında başladı. Bahar şarkıları kulaklarımdaydı. Neşe küçük yaldız tozları halinde havada uçuşuyordu. Gökyüzü berrak, pamuk bulutluydu. Dün, yağmur yağıyordu, toprağı besliyor havayı temizliyordu. Zeytin ağacının altına uzandım. Bahar ne güzel..

Öptüm ıtırın yaprağını. Kokusu, tanımadığım bir büyük babannenin hikayesi, bir zamanlar okuduğum bir kitabın yollarda geçen macerası ve daha neler neler olan çiçek. Seviyorum seni.

Eğer dikkatli bakarsan, gökyüzünün seni taçlandırdığını görürsün, bir ağacın altında durduğunda.

Hangisine bakacağını bilemezsin ağacın dalına mı, gökyüzüne mi? Bir tur kendi çevrende dönüp, kendine gülümsersen ikisi birlikte nefis görünür gözüne.

Bugün parka gittim.

not: resimler kedila'ya ait.

dostum, zaman durmuyor.

2009-04-01T00:13:00.006+03:00

Kendi isteği üzerine istasyona bırakıyorum. Yüzüme bakmıyor, sanki istediği ile yapması gerekenin arasına sıkışmış gibi. Sormuyorum. Sormanın hiç anlamı olmaz böyle zamanlarda. Patlamak üzere olan herşey zayıf bir hiç sesine sığacaktır. Hep öyle olur.

Geleli fazla olmamıştı. Uzun zamanın izleri üzerimizdeydi, bir süre durup öylece baktık. Sonra alıştık. Zamanın izlerini okuyunca zaman kısalıyor daha bir yakınlaşıyor sanki. Ya da ben öyle sanıyordum. Zaman aşılamaz da olabiliyormuş.

Yakındık, çok yakındık. Elimizi uzatsak birbirimize, kendimize değiyorduk. Kulaklarımıza değen sesler beynimizde aynı şeylere dönüşüyordu. Belki bu yüzden oldu.

Sürekli savaşır olmuştuk.İter ve rededer ve sonra it gibi pişman, ağlaşırdık. Gitmek buradan doğdu. Ancak böyle kurtulacaktık. Gitti ve uzun zamandır yoktu. Kurtulmak bir soru işareti olarak kalbime takılı kaldı bir çengel gibi, ağırlığınca boşluğunun ortasına. Zaman ağırlığını eksiltmedi. Soru işareti de orada kaldı.

Sanki ilk defa konuşuyormuşum gibi boğuk ve hırıltılı bir sesle

- Dostum, sana anlatacak ne çok anlatacak şeyim var. Ama gidiyorsun işte. Bak senin için şu istasyondaki saatin akrep ve yelkovanını söküp önüne koyabilirim. Böylece zaman durur, insanlar durur .

Gözlerindeki hüzün ve dudaklarındaki tebessümden anladığım doğru mu acaba? Evet, istiyor ama ona engel olan anlatamadığı bir şey var.

Uzanıyorum , bu çok kolay oluyor, akrep ve yelkovanı yerinen çıkarıp usulca yanına bırakıyorum, saniyeler de kendiliğinden yanına düşüyor. Zaman duruyor. Ben duruyorum O'na bakıyorum. Gözleri ne anlatıyor?

Tedirgin bir başlangıç yapıyor birden. Yanlış anlatmaktan, daha da kötüsü anlaşılmamaktan korkarak.

-Sandım ki gitmeliyim, daha fazla acıtmamak için en doğrusu buydu diyerek. Oysa uzaklaştıkça ben olan herşeyden de uzaklaştım, yoruldum, tükendim. Dostum, sana çok önce dönmeliydim, özüme dönmeliydim, kendime dönmeliydim.

Şimdi ben ölüyorum. Bu benim son istasyonum.

Elini yakalamak için uzanıyorum, istasyondan çıkarabilmek için. Elimden kayıyor.

Uyandım, ellerim boştu, kan ter içindeydim. Sadece saatin tik takları duyuluyordu odamda.

günün kitabı

2009-03-22T11:26:00.004+02:00

Yaşamı anlamlı kılabilmek için, onun her anından tat almak gerekir. Tat almak sağlık, mutluluk getirir bize. Kendi yaşamıma bir de bu kitabın penceresinden bakayım dedim, e,iyi de oldu.

2009-03-17T20:31:00.002+02:00

Bu ufaklığın bizim ailenin bir parçası olmasını umuyorum:) Ne kadar güzel, değil mi?

***

2009-03-14T01:02:00.000+02:00

"Yaşlanmak bir dağa tırmanmak gibidir" diyor Ece. "Çıktıkça yorgunluğunuz artar, nefesiniz daralır ama görüş alanınız genişler."

Haftaiçi bazı günler Sunshine bize ders çalışmaya geliyor. Stajı bitti ama mesleği için gerekli olan belgeyi alabilmesi için vermesi gereken sınavlar var. Aralarda sohbet ediyoruz. Şimdimizi şekillendiren geçmişimiz, insanlar hep böyle miydi, neden? ama bu çok yıpratıcı vs..

İnsanlar hep böylemiydi? Fazla genel bir soru, şöyle genişletilebilir:

* Yeni bilgilere kapalı,

* Kendinden farklı olan herkes ve herşeye karşı toleranssız,

* Okumaz, araştırmaz, bununla gurur duyar,

* Çok bilmiş, en ve tek doğruyu bilir,

* herkes bu doğruya göre davranmalıdır ve bunun için herkesle çatışır,

* İstekleri ve yaptıkları çelişkili,

* Doğal değillerdir, sürekli planları vardır

Sıklıkla kendimizi kötü hissetmemizde etkili olan bu tip insanlar oluyor. İş yeri gibi, okul gibi birlikte yaşamanın zorunlu olduğu yerlerde küçümsenmekten, aşağılanmaktan ne kadar yorulduğumuzu düşünüyorduk.

İyi de onlar da insan.Ne farkımız vardı?

Cevap: eğitim.

Deniz Yıldızı bu yıl ilkokula başladı. İlkokulda veli olmayı öğrendik bu sene Sunshine la biz bu sayede. Öğrendik ki buradan başlıyor herşey. Kişilik, aile yapıları da etkili ama bir toplumda aynı kalıba sahip olmakta bir neden olmalı. Eğitimde bir garipliklik var. Çok garip.

Bebekliğinden beri kitapla büyümüş, okumayı da sökmüş artık kendi de okuyabilen bir çocuğa, okuyamıyor neden der öğretmen? Yazabilmesine rağmen yazısının ortasında sayfayı karalayıp ben yazamıyorum, öğretmen öyle diyor diye ağlayarak odayı neden terk eder çocuk? Öğretmen ne ister? Sınıfta vermediği bilgiyi, parasıyla mı vermek ister?Onun kafasını karıştırarak öğrenmemesini mi ister?. Muhtelif cevaplarım var daha, yazmayayım ben.

İkimiz de kendi çocukluğumuzda derslerle değil de daha çok öğretmenlerin yanlış tutumları, yaptıkları haksızlıklar nedeni ile yaşadığmız hayal kırıklıkları, depresyon ya da ruh sağlığımızı koruma adına boş vermelerimizi hatırladık. Eğitime gereğinden fazla mı anlam yüklemiştik? Biz hayal mi kuruyorduk? Zamanla öğrendik ki buralarda bunun bir değeri yok, eğitim istiyorsan bunu kendin becereceksin. Bir de bunca eğitimi aldıktan sonra,çok sayıdaki bu Tipler tarafından küçümseneceksin, buna göğüs germek için ayriyetten kendini eğiteceksin.

Yaşlanmak bir dağa tırmanmak gibi değil bu yüzden herkes için.Nefesi insanın başka şeylerle de tıkanıyor ama görüş alanlarında bir genişleme olmuyor. Üstelik yaşlandıkça gözleri daha bir görmez, kulakları daha bir duymaz oluyor. Yaşken bir eğdiler mi bir daha kolay düzelmiyor insan.

Harold'un deyimiyle Aklım yerimde mor kalemim elimdeyken ben kendimi eğitirim, dağa da tırmanır geniş geniş etrafımı bir seyrederim. Gelen varsa benimle hoşgelsin.

Amman, amman kimse bizi eğitmesin!

not:resim gogila'dan.

çizgiler..

2009-03-11T23:24:00.003+02:00

Bazen sizi engelleyen çizgiler gölgelerden ibarettir. Gelir ve geçer ışığın oyunuyla. Siz hep orada durduğunu ve ağırlaştığını sanırsınız. Gölge çoktan gitmiştir. Ama siz oradan gitmezseniz aynı saatte yine gelecektir. Sizse sırtınızdan hiç imediğinden yakınıp durursunuz. Gölge oyunudur bu.

arkadaşlar, süprizler, resimler..

2009-03-04T00:31:00.006+02:00

Her yeni gün, içinde yeni süprizler barındırıyor. Hergün aynı yollardan geçen ben bu sefer ne çok ilginç, güzel, şaşırtıcı şeyi görebiliyorum. Sadece pencere değişikliği manzarayı farkedilir kılıyor demek ki kimi zaman.

Cumartesi, bizim kızlar toplandık. Sunshine, Atlıkarınca, Nermin ve küçük canavarlarımız bizim evdeydik. Genel olarak işsizler ve iş stresi yaşanlar olarak temel konumuz, küçülmüş bütçelerimizle kültür açlığımızı nasıl giderir, sosyal yaşamımızı nasıl sürdürebiliriz? oldu.Çalışmış kazanmış ve her zaman bütçesinde kitap, konser, kurs vs geniş yer ayıran bizler yenimiz dar diye oynamayacak değiliz herhalde.

Fikirler havada uçuştu, kitaplar elden ele dolaştı, filmlerin birine bakıldı, öbürü bırakıldı. Sonunda hafiften bir şeyler şekillenmeye başlandı.

Çoğunluğu çocuklu olan bizler için en uygunu bir kaç haftada bir, birimizin evinde toplanmak. Böylece çocuklar güvenle ve dilediklerince oynayabilecekler. (Kudurabilecekler mi demeli aslında:) Böylece demlik demlik çay, dilediğimizi pişirip yemek, rahat oturup saatlerce sohbet.. Gel keyfim gel..

Film ve kitap günleri. Birlikte film izleyip üzerine konuşabilme keyfi. Kitap klübü gününü ilk defa İngiltereden Mektuplar Blogunda görmüştüm. Hoşuma gitti, aklıma yattı. Bakalım biz nasıl yapacağız? Aslında işin ucunda kitap varsa kesinlikle iyi geçecektir günümüz:)

Benim kitap klübü için ilk önerim Ayakları sıcak tutalım/Belda Öztürk. Ben bu kitabı çok beğendim. Her insanı diğerlerinden ayıran, kendine ait kuralları olan bir dünyası vardır. Orta dünyaya yakın ya da uzak). Bu kitap bir kendini tanıma, kendi duygularınla yüzleşebilme hikayesi. Aslında sizinde bu kitabı okumanızı isterim. Böylece kitap üzerine konuşabiliriz.

Merak edenler için: Ayakları sıcak tutalım/Belda Öztürk/ GOA Yayıncılık.

Bugün koca şehir merkezinde aradığım İş Bankası şubesini bulamadım:) Sorduğum herkes, buna banka çalışanları da dahil, bir öncekinin tersini söyledi ve sonunda ben dilim dışarıda, yürüyerek, semtteki tüm İş Bankası şubelerinin yerlerini ve isimlerini kesin ve net bir şekilde öğrendim.

Önceleri söylenirken, dur bir dakika dedim kendime. Bunun iyi tarafı ne? Nedir dedi ben bana.

1) İş Bankası şubelerinin yerini öğrendin.

2) Uzun bir yürüyüş yaptın.

3) Bir de yolda bu fotoğrafları çektin.

Kendimi oldukça iyi hissettim. Ne güzel bir gün oldu bugün.

Metro ne mucizevi bir yermiş meğer. Şimdilerde ne zaman binsem beni şaşırtan bir güzellik çıkıyor karşıma. Bu da onlardan biri. Metro penceresinden gökyüzü.

*
not: Arkadaşlar Paula Doherty'ye ait. Ayakları sıcak tutalım gogila'dan. Martılar ve pencereden gökyüzü Kedila'ya ait.

Hergün yeni bir gün.

günün güzeli

2009-03-01T00:27:00.001+02:00

Akşam Pamuk Prenses'in arabasıydı. Biraz önce tekrar balkabağı oldu :)

metroda..

2009-02-27T22:08:00.004+02:00

Bu beyle dün metroda tanıştım. Son anda yetiştiğimden oturacak yer yoktu ve Onun oturduğu yerde tutunmuş olarak yolculuğa başladım. Önce elleri dikkatimi çekti. Yaşlı dedim içimden. Profiline baktım, oldukça yaşlı olmalı. İlgimi çekti, oldukça yaşlı, zarif saydam elleri var, yalnız seyahat ediyor . Üstelik bir insanın bu kadar uzun ve sağlıklı yaşayabilmesi için yöntemi olmalı. Okuduğum bir çok kitap, sağlıklı beslenme ve olumlu düşünce gücünün uzun yaşama anahtarı olduğunu söylüyor. Acaba bu beyin sırrı nedir?

Bir süre sonra etrafındakilerle sohbet etmeye başladı. Fıkralar anlattı ve esprili bilmeceler sordu. Sonra karşısındaki yer boşaldı ve ben de oturdum. Fıkraları ve bilmeceleri bana da sordu. Konuşma dili esprili ve zarifti. İnsana kendini iyi hissettiren bir dili vardı. Ne çok insanın diliyle adam dövdüğünü düşündüm bir anda. Ne kadar alışmışız dövmeye dövülmeye dille, farkettim.

Vedalaşıp ayrıldık ben merdivene, O da asansöre yöneldi. Yukarı çıkınca aklıma geldi, neden asansörde ben eşlik etmedim diye. Asansörün orada bekledim. İnince bir fotoğrafını çekip çekemeyeceğimi sordum. Güzel çıkaracaksın değil mi dedi. Beğenmezseniz tekrar çekerim dedim.

Ayaküstü biraz daha sohbet ettik. Neredeyse 90 yaşında olduğunu, Ege Üniversitesi'nden emekli matematik profesörü olduğunu, karısının Alzeirmer hastası olduğunu artık kendisine abi dediğini ve bunun onu çok üzdüğünü, Türmenistan vb. yerlerden yabancı bakıcılar bulduklarını çünkü Türk bakıcıların gece kalmak istemediklerinden bahsetti.

Vedalaştık, ben oğlumu okuldan karşılamaya O da evine..

Bu fotoğrafı hatırlamak ve anlamak için çektim. Uzun yaşamış bir insanı. Zaman geçip, ben bu resme baktıkça yaşamla ilgili yeni neler keşfedeceğim acaba?
*
not: resim kedila'ya ait.

köpük

2009-02-25T14:20:00.006+02:00

Dün akşam özel bir şey yaşadık. Oğlum ilk defa bir köpekle tanıştı, bir golden retriever olan Köpük'le ve çok iyi anlaştılar.

Gecenin başında balkon penceresinin camına uzaktan uzağa bakan Mırmır, gecenin sonunda Köpüğün boynuna sarılmış, biz en iyisi biraz daha burada kalalım diyordu bize.

Kedi ve köpek davranışları üzerine bir çok kitap okumuştuk, geçen sene çekinerek de olsa kedilere oldukça yaklaşmıştı ama bir köpekle ilk defa iletişim kurdu. Köpük oyuncu ve sevecen köpek, çocuklara karşı özellikle nazik. Birlikte top oynadılar.

Hayvanların dilinden anlamasını istiyorum Mırmır'ın. Canlıları sevmesini ve anlamasını. Ve gerçekten korkması gerekenleri bilmesini.

not: resimler gogila'dan.

yeni hayat

2009-02-24T00:15:00.008+02:00

Yeni bir hayata başladım:) Artık evdeyim ve günü yaşama şeklim değişiyor. İstediklerimi yapmak için zamanım var artık. Yaşasıın:)

Bugün uzun zamandır özendiğim, istediğim şeyi yaptım. Pazardan çeşit çeşit otlar aldım, onları sevdim, okşadım, yıkadım, oynadım, haşladım, limonladım, yağladım, alladım, pulladım soframın baş köşesine koydum. Yiyeceği beş duyu ile tadabilmeyi bedeni olduğu kadar ruhu da beslemeyi öğrettiği için bana, Tijen'e teşekkür ederek.

Yapmayı planladıklarım arasında bunlar var; beden ve ruhumu beslemek, resim yapmak, yazmak, arkadaşlarımla daha çok vakit geçirmek, bir kedi sahibi olmak, çokça kitap okumak, yürüyüşler yapmak, şarkı söylemek, sevdiğim bloglarda görüp de deneyemediğim binbir şeyle uğraşmak, yetmedi bir de burada yayınlamak:)

Bir de söylemiş miydim gökkuşağını gördüğü mü? Yağmur ve güneşin bana hediyesidir bu. Sevincimden şarkı söyleyip dans ettim. Ama önce Mırmır'a tut onu bir yere kaçmasın dedim ben makineyi almaya gidiyorum. Sıkı sıkı tuttu ben gelene kadar:)

Hergün yeni bir şeyler oluyor.

*
not: Turp otları Foçafoça sitesinden. Gökkuşağı Kedila'ya ait.

önyargı...

2009-02-23T01:09:00.004+02:00

Orada olduğunu bildiğin şeyin, aslında oraya hiç gitmemiş olduğudur.

Kafatasımızla sınırlı olanın dünya olduğunu sanmaktır. O, bir dünyadır ama tüm dünya değil.

Biz varken var, yokken yoktur. Bizimle sınırlı olan şey nasıl herşey ve herkes için olabilir?

*
*
*
not: resim gogila dan bir yerden.

mis kokulu, huzur dolu

2009-02-13T23:15:00.003+02:00

Benim mis kokulu güzel sümbülerim. Akşam eve dönerken yoldaki çiçekçi kızdan aldım. Koklaya koklaya geldim eve. Mutluyum, huzurluyum.

İşle ilgili kolay olmayan yoldu, karar vermesi zordu. Bir seçim yapmak gerekliydi.Ve Ben karar verdim ve yola çıktım. Kendimi iyi hissediyorum şimdi.

Teşekkürler..

Sevgiler..

durum

2009-02-11T12:22:00.004+02:00

İşle ilgili sıkıntılar yaşamaktayım. Bir anda olur gibi görünen şeyler tersine döndü. İşyerim herşeyi yokuşa sürüyor, çalışmayı da ayrılmayı da. Kafam kazan gibi. Sakin ve mantıklı olmaya çalışıyorum. Oluyor görünen şeyin, şimdi olamıyor oluşunu anlamıyorum. Kızgınım, kırgınım, korkuyorum. Durum budur.

Sevgiler..

zaman akıp gidiyor..

2009-02-04T16:23:00.009+02:00

Müziğin inceden tatlı sesi, çaydanlığın buharına karışıp buğulanıyor. Sıcak, dingin bir öğleden sonrası herşey yerli yerinde, herşey yolunda. Sonsuza kadar böyle kalınabilir.

- Neden olmasın?

- Hiç bir şey yerinde durmaz.

Pencere önündeki saksılar yeni sulanmış, hafif toprak kokusu var. Pencerenin önünde bir de masa var. Çiçek desenli masa örtüsü şıklığında. Annanne ıhlamuru demliyor, oda güzel çocukluk günleri kokuyor. Kız içine kokuyu çekip pencereden dışarı bakıyor dalgın dalgın. Bu anı sürekli kılmanın bir yolu olmalı diye düşünüyor. Annanne sadece gülümsüyor.

Çay bardakları usulca masaya yerleştiğinde anlıyor geldiğini, nasıl da dalmış. Zaman akmalı diyor Annanne, dışarı bak neler görüyorsun?

- Kar yağıyor, güneş sisin içinde aydınlık bir delik gibi. Uzakta evler var daha doğrusu evlerin çatılarının silüeti.

- Başka?

- Bir adam yürüyor. Güneş'e doğru. Sanki biri ona güneşi takip et demiş gibi. Güneş onu evlere doğru götürüyor. Soğuk, ıssız kasvetli orman yolunda burnunun ucunu bile göremiyor. Başka zaman umrunda olmazdı güneş ya da yol. Şimdiyse üşümüşlüğüne ve kaybolmuşluğuna tek umut güneş. Anlamadan yürüyor, bir yere varmayı umut ederek yürüyor. ,

Eğer zaman durursa, onun umudu da olmayacak. Issızlığın ortasında donacak dedi Annanne.

Zaman akmak zorunda, O'nun sıcak ve güvenli bir yere varması için.Ve Benim de usulca yaşamdan çekilebilmem için.

- İstemiyorum.

Annanne gözleri çizgi çizgi gülümsüyor, adam yürüyor. Dışarısı kış, içerisi bahar şimdi. Zaman geçecek ve bu ikisi yer değiştirecek kız istemese de, bunu biliyor..

ayak izleri

2009-02-04T00:43:00.002+02:00

Geride bıraktığımız ayak izleri bir dalga ile silinip gidecek mi? Ya da korkmalı mı ayak izi bırakmaktan? Hiç ayak izi bırakmamak için adım atmamalı mı? Biri takip edip gelir beni bulursa ? Daha kötüsü kimse beni aramazsa, bulan olmazsa?

Kimimiz zaman zaman düşmüşüzdür ayak izlerimizin telaşına. Özellikle de ilk gençlik yıllarımızda.

Oysa yürümektir esas olan, izler başkasının işidir; denizin , rüzgarın ya da takip edenin.

not: resim kedila'ya ait.

tubor

2009-01-25T00:36:00.005+02:00

Karşınızda Turuncu Balık Or. Biz kısaca O'na Tubor diyoruz Mırmır'la. Yaratıcısı Pino Mino. Biz Tubor'u çok sevdik. Ve hatta uykudan önce hikayesi söyledik üzerine.

Teşekkürler Pino:)
*

beklenti ve kapı

2009-01-20T20:52:00.004+02:00

Bugün görüyorum ki dedi Teze, Orada kapı yoktur, o zaman neden varmak için çabalayayım oraya? Güldü Buruşuk Surat ve "bilmem" dedi Aksak Ayak belki kapının arkasındakini istiyorsundur.Bir gariplik sezdi hallerinde Teze ama bir şey demedi.

- Evet, kapının ardında istediğim bir şey var, hem de çok istiyorum ama gülecek ne var bunda?

Buruşuk Surat bir taşa oturdu, "Bir şey göründüğü gibi olmayabilir, Ona doğru yola çıkmalısın ki bunu anlayabilesin."

- İyi de bu zaman kaybı olmaz mı?

Teze, Buruşuk Surat ve Aksak Ayak Kapıyı bulmak için yola çıktılar ve günlerdir yürüyorlar. Teze artık yoruldu ama belli etmemeye çalışıyor, çünkü Buruşuk Surat ve Aksak Ayak onunla eğleniyor gibi görünüyor. Oysa benden yorgun olmalılar diye düşünüyor Teze.

Şef olmak istiyor Teze, bir mutfağın şefi. Keribe Mutfağının şefi. En iyi mutfağın. Orada kokular, tatlar ve dokuların envai çeşidini tadacak ve yenilerini yaratacak. Mucize gibi, sihir gibi.

Ama önce Kapıyı bulması lazım.Ve sonra kapının kilidini açması lazım. Çok zor dediler ama Teze dinlemedi.Yola çıktı. Ama galiba imkansız.

Yola çıkarken ona bir kağıt, bir kalem ve bir de harita verdiler, kapıya giden yolu gösteren. Haritada yazan her şeyi yaptı Teze. Bütün açıklamaları okudu, tabelaları buldu ve yolları takip etti.

Sonunda yolun başında durdu. İki tabela vardı. Birincisinde 'Kapıya buradan gidilir' yazıyordu. İkincisinde ise "Kapı tam karşındadır." Karşısında kapı falan görünmüyordu. Şaka mı bu?Bir tepenin üzerine doğru uzayıp giden bir yol, o kadar.

Teze'de bir taşa oturdu. Ne yapmalı şimdi. Olmayan bir kapıya doğru yürümeli mi, ya da en iyisi geri mi dönmeli?

" Geri dönebilirsin" dedi Aksak Ayak. "Böylece senden beklenenleri yerine getirirsin. İyi çocuk."

- Ama beklentileri karşılamak beni mutlu etmez. Benim beklentim bu değil çünkü.

" O zaman sen de yoluna devam edersin" dedi Buruşuk Surat. "Yola devam edersin ve kapıyı bulursun."

- İyi ama karşımda olması gereken kapı ortada yok. Ya kapı burada değilse? Ya hiç olmadıysa?

Hiç bir zaman Keribenin şefi olamayacağım.

"O zaman geri dön. Ve şef olmaktan asla bahsetme" dedi ikisi de.

- HAYIIR.. Kabul edebileceğim bir şey değil bu.

"Geriye yapabileceğin bir şey kalıyor"

Teze yolda yürüdü, tepeye tırmandı ve yukarıda durup etrafına bakındı. Kapı orada aşağıdaydı. Yolun tam karşısında . Kapıya giden yolun tam ortasındaydı tepe.

Kapıya kadar koştu Teze.

yaşam kullanma klavuzu

2009-01-16T21:33:00.007+02:00

Neden bu kadar yalnızdım? Dünyanın en büyük sorunu olmasa da benim sorunuma sahip başka kimse yoktu. Anlaşılamıyordum. O zaman böyle hissediyordum.

Çocukluğun bitmesiyle sorular, sorunlar başlıyor. Bluğ çağında her insanın yetişkin dünyasına adım atmada, ilgiye, desteğe, yardıma, sorularına cevap verilmesine ihtiyacı vardır çocukken. Bu desteği yeterince alamayanlar 18-19 yaşlarında hayatları ile ilgili karar aşamasında büyük problemler yaşıyorlar. Kendini tanıyamama, anlayamama depresyona neden oluyor. Bu onarılmazsa lahana katmanları gibi problemleri artan sorunlu bir insan olarak büyür, sorunlu insanlar yetiştirir. Yanlış arkadaş, yanlış iş, yanlış eş ve bir yığın yanlış seçimle yok olup gidiyor.

Hepimizin diğerinin desteğine ihtiyacı var. Sadece çocukluktan yetişkinliğe geçişte değil, her yaşta ihtiyacımız var. İnsan olmamız nedeniyle, aynı yaşlarda benzer sorunlar yaşayabiliyoruz.

Her birimizin kendi için yarattığı çözümler, bir diğerimize de kendi çözümünü bulmasında yardımcı olabiliyor. Tüm bunları bilememekse insanı dünyanın en anlaşılamaz, yalnız insanı yapıyor.

Her insanın Yaşam Kullanma Klavuzuna ihtiyacı var. Herkes kendi yaşam merdivenini tırmanacak, kimse bunu onun yerine yapmayacak ancak nasıl adım atabileceği konusunda herkes biribirine yardım edebilir. Etmelidir de bence.

"Farklı görünebiliriz, ama aynı şeyleri hissediyoruz." Milly&Molly

not: resim stock.xchng'dan alınmıştır.

geçmişten bir gölge..

2009-01-11T00:23:00.004+02:00

Kedila yeniden yürümeyi ve konuşmayı öğrenmeden önce nasıl biriydi? Dünyayı kafasının içinde yıkıp yeniden neden yaptı? Eski Dünya'da neler vardı? Buraya hangi yoldan yürüyerek vardı? Bu eski yazı, size bir fikir verebilir.

"Yalnızlığım Üzerine

Yalnızdım. Her şey haksızlıktı. Soğuktan donmak üzereydim. Kimsenin umrunda değildi. Sırtımdan kalbime doğru buz kristalleri yürüyordu, katılaşıyordu. Kendimi koruyamıyordum. Gözlerim, beynim zaten uyuşmuştu. Bilebildiğim her yolla yardım istedim, kimse duymadı. Aslında duyulabilecek bir ses de çıkmadı. Yalnızlık, başedemeyeceğim kadar fazlaydı.

Camekanın dışından bakınca, sahip olunabilecek herşeye sahip, şımarık bir kızdım. Kırgın, kızgın, küskün ama şanslı. İyi aile, iyi eğitim, iyi giyim. Bunlara sahip, yediği önünde, yemediği ardında... Daha ne istiyordum. Çok suçluydum. Suçluluk yalnızlığımın kaynağı ve kırbacıydı.

Uzaya kaçışlarım işte o zaman başladı. Bedensiz ben, sadece bir ruh bulutundan ibaret, renkli toz bulutllarının, meteorların, gezegenlerin, kara deliklerin -ki bunların sayısı oldukça fazlaydı- arasında amaçsızca dolaşıyordum. Çok üşüyordum. Ama o zamanlar buna aldırmıyordum. Kaçmak zorunda olduğum Onlar çok fazla, tehdit büyüktü. Kim olduklarını, ne istediklerini bilmiyordum. Sadece kaçmalıydım. Kaçmazsam bilebildiğim herşeyi kaybedecektim.Tıpkı hafıza kaybı gibi, bende bana dair bir şey kalmayacaktı.

Uzayda bağıramazsınız. Orada konuşamaz, ıslık çalamazsınız. Sese dair hiçbir şey yapamazsınız. Duyguların bir sesi, sesin de bir hacmi vardır. Biriktiği zaman azgın lavlara dönüşür.

Lavlar içimi yakıp kavuruyor ama dışarı çıkacak bir kapı bulamıyor, birikiyordu. Soğuksa sırtımda dolaşıyor, kalbime sızacak bir kapı arıyordu. Karşılaştıklarında canım çok acıyordu. Çok acıyordu. Bu yetmezmiş gibi Onlar da vardı. Üstelik bütün bu uzay camekanla sınırlıydı. Ve ben bunu henüz keşfetmemiştim.

Keşfettiğimde, yalnızlık önce çok büyüdü. Sonra plan yapmaya başladım. Artık Onların kim olduğunu biliyordum. Ençok şaşırtan, güvenip de yardım istediklerimdi, beni ısıtmalarını beklediklerimdi Onlar.

Dehşetim geçtiğinde kendimi duydum: Kafanı çalıştır, haydi çabuk ol, acele et, saklan, görünmez ol.

Saklandım. Sonra kapımı kapattım. Ağlıyordum ama üzüntümün nedenini bulamıyordum. İçimdeki ses aldırma ve kanma. Üzüntü geçecektir dedi. Artık soğuk yoktu. Şimdi ısınmayı öğrenmeliydim. Bunu çok önce öğrenmiş olmalıydım.

Uzay dünyadaki yerini almaya başladı. Tozbulutları dağıldı. Karadelikler benden kaçar oldu. Sırtım ısınıyor, lavlarsa bedenimde tek bir noktaya toplanıyordu. Kalbim sert bir kabuğun altında kaynayan tunç kazanına dönüştü. Artık kalbimi sadece tunçtan oklar fırlatmak için açıyordum. Ve kaçmıyordum.

Bozguna uğradılar. Kısa bir süre için. Ama benim de silahlarım vardı. Güçlüydüm. Ve yalnızlık başedebileceğim kadardı.

Ve oldu. Korktuğumdan daha kısa sürdü. Basit ve kesindi. Neredeyse bütün bunları anlamsız kılacak kadar. Neden daha önce değildi.

Sakindim. Fazla sakin. Kendimi bile şaşırttım. Nerdeyse eğleniyordum.Keskin bir bıçak gibiydi gülümseyişim.Başarmıştım. Ama sandığım gibi herşey burada bitmiyordu. Ya da mutlu yaşam buradan ayaklarımın dibine serilmiyordu. Herşey bitse de öfke bitmiyordu.

Anladım ki yalnızlığım için her şey bitti ve her şey başladı. Aynı anda. Yaşam ben adım atmadıkça hala aynı noktada."
*

not: resim devianart dan.

bugün..

2009-01-08T12:58:00.004+02:00

Bugün ben bunu yapıyorum. Portakallı tarçınlı kek yiyip, kahve içiyor ve Morrie'yi okuyorum. Şimdiden, şu andan ve beni buraya getiren her şeyden memnunum.

Bugün ben yaşıyorum. Nefes alıp veriyorum. Hareket ediyorum. Bütün duyularım rahat, sakin ve yeni deneyimlere hazır. Öğreniyorum.

Bugün ben teşekkür ediyorum. Şu an burada olduğum için. Yazabildiğim, okuyabildiğim konuşabildiğim ve herşey için.

2009-01-06T16:15:00.007+02:00

Dans et, bedenini tanımak için!

Müzik dinle, duygularını tanımak için!

Kitap oku, başka insanları anlamak için!

İzle, senin dışındaki herşeyi tanımak, anlamak için.

Çünkü, bir tane sen varsın ve senin dışındaki her insan, her şehir, her ülke, her kıta ,senin tarafından tanınmayı hakediyor.

Savaşlar var ve savaşın ortasında masum insanlar çocuklar. Acı çekiyorlar. Bunu yaşamalarını istemiyoruz, biz de yaşamak istemiyoruz.

Kendimizi ve çevremizi tanıyan insanlar oldukça savaşların olmasını engelleyebiliriz. Savaşlar çıkarlar yüzünden çıkar. Farkında olmak çıkar sahiplerini engeller, masum insanları kullanamazlar.

not: resim clipartof'dan.

sevgi

2009-01-01T23:41:00.006+02:00

Merak ediyordum iki şeyi geçen sene; Pino o güzel şarkıları nasıl ekliyor sayfasına ve ben kendi hazırladığım kayıtları nasıl blogumda yayınlarım? Başardımm.. Teşekkürler Pino:) Musicicons'la yapabildim.

Louise Hay'in kitabından sevdiğim bir bölümü, sevgi kuyusunu seslendirdim

Yılın ilk günününde herkesin kendini sevmesini diliyorum.

not: resim childrensillustrators'dan.

2008-12-31T14:12:00.003+02:00

******

... Mutlu yıllar...

sizin kaç pencereniz var?

2008-12-30T16:00:00.001+02:00

Sizin kaç pencereniz var? Evinizin pencerelerinden bahsetmiyorum, sizin pencerelerinizden. Her yeni deneyimde, duyularımızın her farklı şeyle karşılaşmasında çoğunlukla bir pencere sahibi daha oluruz.

Sayıları çoğaldıkça farklı manzaralar görürsünüz. Çok pencereli ev aydınlık olur.

Pencereleri kendimiz açarız. İstediğimiz yere, istediğimiz yöne.

En sevdiğim pencere gökyüzüne açılan penceredir . Bulutları,masmavi gökyüzünü, yıldızları görürsünüz. Gökyüzüne penceresi olan insanlara imrenirim. Evrenin enerjisi ile bütünleşirler, enerji noktaları açıktır ve zihinleri aydınlık. Onların, gökyüzünü gören kocaman pencereleri vardır ya da belki pencereye ihtiyaçları yoktur, gökyüzüdür onların çatısı, evi.
Benimse küçük bir deliğim var gökyüzüne bakan. Hayret ve hayranlıkla görebildiklerimi izliyorum. Belki bir gün deliği büyütebilirim diye düşünüyorum.

Bu pencereyi beğendim. Bardaklar için değişik bir yer ve pencerenin arkasında, çatısı gökyüzüne başka türlü uzanan bir ev vardı. Herşey bildiğimiz den çok farklı olabilir. Bildiğin şey, bilmediğin bir çok şeydir aslında. Bu yüzden safça şaşırtıyor beni herşey. Herşey aynı yerde ama hiçbir zaman aynı şey değil. Ne güzel. İyi ki.

İyi ki pencereler var.

not: resim kedila'ya ait.

mutluyum

2008-12-25T12:34:00.004+02:00

Dün akşam MırMır'la (Ya da bildiğiniz ismiyle evin güneşi. Kendisi isminin artık MırMır olduğuna karar vermiştir.) TRT Çocuk kanalının haberlerini izliyorduk. Gülten Dayıoğlu'na onur ödülü verilmiş. Kendisiyle röportaj yapılıyor. Ben izlemek istiyorum ama MırMır'ın aklı cd'den film izlemekte.

-Anneciğim, bak bu benim çocukluğumdan beri en sevdiğim yazar. Adı Gülten Dayıoğlu. Çocukken O'nun bir çok kitabını okudum ben. Çok severim.

- Biliyorum anne. O, Yazar Teyze. Ece ile Yücenin yazarı. Ama burada çok yaşlı görünüyor. Hadi şimdi Pat'i izleyelim.

- ? :)

Çocukluğumun bir parçası olan kitapların yazarı, benim çocuğumun da yaşamının bir parçası. O'nu tanıyor ve seviyor.

Mutluluk evreninde yüzüyorum ben. Ne zaman döneceğim belli olmaz:)

not: resim altın kitaplar'dan alınmıştır.

ıssız adam

2008-12-23T16:39:00.001+02:00

Sevdiğin, istediğin şeylerden kendini yoksun neden bırakır insan? İsteyip istemediğini nasıl anlar? Neden korkar sevilmekten?

Kendini sevmektense , başkaları tarafından onaylanmak üzerine kurulmuş yaşamın sonucu kendinden uzaklaşmak. Başkalarının patikalarından yürümektir onay istemek. Yorucudur.Sonunda da ait olmadığın bir yerde yapayalnız kalırsın.

Duygularını tanımayan kabul etmeyen insan ıssızlaşır, çünkü yanında istedikleri, sevdikleri olmaz. Sonunda ıssız adama dönüşür.

Ne çok ıssız adam var çevremizde. Özellikle de erkekler. İnsan olmak yerine "erkek?" olmaya çalıştıkları için. Yarattıkları erkek isimli bir kalıba girmek zorunda oldukları için. Oysa zaten ana rahmine düştükleri andan itibaren erkektirler,öyle doğarlar.

Issız Adam'ı izledim. Sevdiği bir insanın sevgiyle yaptığı yemeği yerken, sevdiği adama kendi çocukluğuna ait özel, pek kimseye anlatmayacağı küçük bir anıyı anlatırken, havada huzur, mutluluk zerreleri dolanırken, tüm bunları bir anda silip atan, mantığın almadığı, yaşanan herşeyi değilleyen, kendisini koparıp fırlatan adama nedeen? diye haykırdığı an kadının. Ve bardağı kırıldığı anda ortaya çıkan tokanın adama yaşattıkları beni en çok etkileyen sahnelerdi.

Filmi izleyip de beğenmeyenlerden anladım ki kendilerini görüp yaralanan ıssız insanlar daha fazla kendilerine bakamıyorlar. Çok acıtıyor çünkü.

not: resim sinematürk'ten.

gölgeler

2008-12-22T22:02:00.000+02:00

- Suyun üzerinde durabildiğimize göre kıyıya kadar yürüyebiliriz dedi Gölgedaş, Gölgeder'e.

- Tamam, sen nasıl istersen.

Bir süre yürüdüler sessizce. Aklı başka yerde olduğu belli, gökyüzüne dalmış gidiyor Gölgeder.Gölgedaş'ın aklıysa Gölgeder'de. Neden böyle sessiz, ilgisiz?

Aniden söyleyiveriyor. Bitti. Artık birlikte gölgelenmeyelim.

Gölgedaş'ın içi patlıyor , dağılıyor bir saniyenin içinde.Ağzından sadece ince, sessiz bir neden çıkıyor. Gölgedaş sadece kafasını çeviriyor.

Bulutlar kaplıyor gökyüzünü o anda. Gök deliniyor. Herşey kayboluyor.

tatlı bir heyecan

2008-12-19T22:10:00.001+02:00

Aralık ayı aslında yılın en soğuk, ıslak, çamurlu kasvetli ayı olmasına rağmen, en umut dolu aydınlık, yumuşacık, rengarenk ışıl ışıl ayı oluveriyor yılbaşı sayesinde. Neredeyse tüm dünyayı yumuşak, yeşilli, kırmızılı, yaldızlı bir masal battaniyesine sarıyor yeniyıl heyecanı.

Evlerde ağaçlar kurulur , süslenir. Ayrı bir heyecandır bu özellikle de çocuklar için. Süpriz ve hediye dalgasının başladığının habercisidir.

Yılbaşı akşamı, çoğunlukla zamanın ne çabuk geçtiği, çocukların ne çabuk büyüdüğü, ne kadar yaşlandığımız ve gelecek için umut ve beklentilerimizi konuşuruz biraraya gelip, güzel bir sofrada. Sonra oyunlar oynanır, çocular sevilir, yeni başlangıçlar için bi heyecan vardır nedense herkeste, gülümsemekten alıkoyamaz insanlar kendilerini. Saat yılın son saniyelerini gösterirken geriye sayılır, herkes birbirini kutlar hediyelerini verir. Artık yeni bir yıla girilmiştir, eskisi geride kalmıştır, eski dertlerle birlikte. Herşey yenidir. Uykunun kollarına giderken mutludur insan.

Ertesi sabah hayat kaldığı yerden devam eder. Adı değişmiştir sadece. Bir de kısa bir süre sonra baharın geleceğini düşünüp gülümsersiniz. Havanın tazelik ve çiçek kokmasına az kalmıştır.

not: resim cardsunlimited'a ait.

on sevdiğim yer

2008-12-05T16:48:00.003+02:00

Bir kitap okursunuz çok beğenirsiniz ve keşke yazarı ile tanışabilseydim diye düşünürsünüz. Ben bazı kitapları okurken böyle olurum.

Blog yazarlığının bana hediyesi sevdiğim blogların yazarları ile tanışabilmek, ulaşabilmek oldu. Bir de ben de yazar sayılırım bu sayede artık:)

Pisikopati benim sevdiklerimden biridir. Geçenlerde mimlendiğinden bahsediyordu ve ben yazıyı bir taraftan okurken bir taraftan da düşünüyordum mimlenmek nasıl oluyor, acaba ben de bir gün mimlenirmiyim diye ki yazının sonuna geldim. AA Psikopati beni mimlemiş:)

Yaşasın!

*
Mim konusu "en sevdiğim 10 yer".

On sevdiğim yer bu dünyada biraz iyot kokusu, alabildiğince gökyüzü, kıvrımlı tepeler, ağaçlar,su, kum, güneş, kediler, kitaplar, resim ve heykeller, müzik, alabildiğince renkler ve lezzetler ve dostlarla sohbetlerin olduğu yerler. Biraz hayal tozunu da unutmamak lazım:)

1) Özbek Köyü

Salaş kafeleri olan bir deniz kasabası. Sakin ve dingin saatlerce denizi seyrettiğim, durulduğum deniz kıyısı. Şehirden ve insanlardan arındığım yer. Sonra evin güneşiyle kumlarda rüzgara karşı koşup martı kovalarız. Üşüyünce sıcak çay içmeye soba başına geliriz. Soğuktan al al olmuş yanaklar soba başında daha da bir kızarır. Tatlı bir uyku hali sarar bizi ama kısa sürer. Bahçede kedileri besler, börtü böcek keşfine çıkarız. Akşam dönmesi zor gelir ses, ışık, duman ve fazla hareket demek olan şehire.

2) Urla Pazarı

"Yeter artık ben gerçek sebze meyve yemek istiyorum saman değil" demesiyle baba kedinin, başladı bizim Urla pazarı günlerimiz. Market kolayıma geliyordu benim yakın ve hepsi bir arada olduğu için. Ama gerçek şu ki saman kadar tatlılar market sebzeleri.

Urla pazarını küçük olduğu, deniz koktuğu her şeyin mis gibi ve çıtır çıtır olduğu için seviyorum.

Bir de buranın enginarlarını başka yerde bulamazsınız.

3) Turunç,Çiftlik ve Marmarisin diğer Koyları

Tatilimi geçirmeyi en sevdiğim yerlerden biri Turunç.Marmaristen tekne dolmuşla gelinir ve bu çok keyiflidir.Hem Turunç hem de Çiftlik'in denizi çok güzeldir. Çabuk derinleşen, dibi güzel çakıl taşları ile dolu,berrak, mavi yeşil derinden ışıldayan bir deniz. Eskiden saatlerce kitap okuyup,uyuklar sonra kendimi denize atıp serinlerdim. Şimdilerde programı belirleyense evdeki küçük adam.

4) Mersin

Yaşadığım şehre çok benziyor Mersin. Bir çok ortak özelliği var. Ama bunun yanında yapılaşması daha yeni ve düzenli. Sahil yolu masal gibi. Mersinin insanları en azından benim tanıdıklarım yozlaşma konusunda 10-15 sene geriden geliyor yasadığım yere oranla. Bu şehri sevdim. Belki bir gün burada yaşarım.

5) Büyükada

İstanbul'a iş için birkaç sefer gelmiştim ama gezememiştim fazla. Sonra bir kere gezme şansım oldu. Sevemedim. O gün, ada vapurundan İstanbul'u şöyle anlatmışım:

"İlk izlenim:Çöp şehir, virane şehir İstanbul. Eski güzelliğinin artıkları kalmış, fareler tarafından kemiriliyor o da. Hava puslu gri. Belki bu da etkili.

Daha çok İstanbul şuna benziyor: Eski , görkemli bir Elf şehrine bir köstebek halkının yerleşmesi gibi. Kendi yaşamlarına uymayan bu şehri kendilerine uyarlamışlar.
Zamanla başka köstebekleri de çağırıp çoğalmışlar.

Peki Elflere ne oldu?

Elflerin çoğu gitti. Kalanların bir kısmı kendini korumaya çalışıyor. Diğer bir kısmı köstebekleşmeye başladı. Uyum bu. Köstebeklerden çok küçük bir azınlıkta Elfleşmeye çalışıyor. Bu da uyum..

Ama şehir artık köstebeklerin."

Büyükada ise bambaşka bir şeydi. Ona kimse dokunmamış gibiydi. Köstebekler oraya ulaşamamış sanki. Annem Yaşar Kemal in Karıncanın su içtiği yer kitabını yaşıyordu. Bense sadece filmlerden ve kitaplardan bilebildiğim bir geçmişi yaşıyor gibiydim. Ve biraz da Alice Harikalar diyarını. Isırgan otları neredeyse boyum kadar,yaprakları elim kadar, araba yok, faytonlar ve bisikletler var. Bisikletle dolaşıp adayı, durmadan, deliler gibi şarkı söyledim, en çok da Lulaby in Birland'i...

Büyülendim ben. Buraya. Ne kadar şanslı burada yaşayanlar.

*

6)Paris

Gördüğüm ilk Avrupa şehri. Sanat yaşamın doğal bir parçası. Bizimkinin dışında başka dünyalar da varmış. Çok zevk aldım. Bitiremedim. Bizim ev ahalisini de götürmeliyim. Neden bu kadar kısa derseniz, hayatımla ilgili önemli bir karar almanın mekanı da burası olduğundan. Hem gezdim hem düşündüm.

7) Ikea

Yaşamına göre evini şekillendirmek isteyenlere pratik, basit, ucuz, neşeli, renkli çözümler dükkanı. Üstelik bir mobilya dükkanı bu kadar mı eğlenceli olur. Evin güneşi ile bir çok köşesinde küçük hikayeler yazmışlığımız vardır. Mesela, bu mutfakta arkadaşlarımızla romantiz (romantik demek istiyor) bir akşam yemeği yiyiyoruzdur.

Ben burada istediğim evin planlarını yapıyorum. Mutfağı salon büyüklüğünde , okuma köşesi ve çalışma masası olan, büyük yemek masalı bir ev. Dolabı olmayan, dolap ve çamaşır odası olan bir ev. Koccaman oyun odası bahçeye bakan bir ev.En ufak detayına kadar seçiyorum. Hayal ediyorum. Mutlu oluyorum:)

8) Sunshine'ın mutfağı

Tadına doyamadığım keklerin piştiği ve sohbetlerin yapıldığı mekandır. Evi güneşi ve deniz yıldızı beraber büyürken, biz de bir taraftan olgunlaşıyoruz burada. Güldük, ağladık, sevindik, kızdık,attık tuttuk. Ve döktük , saçtık, batırdık. Topladık, yıkadık, pişirdik. Öyle geniştir ki benim için, 6 kişi burada hem suluboya hem de kurabiye yapabilir aynı anda (yapılmıştır bile).

Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim Sunshine çok iyi yemek pişirir. İki laf arasında nefis şeyler yapar, parmaklarınızı yersiniz.

9) Düşler Ülkesi/Kedila'nın evinin ülkesi

Benimle var olan ve benimle yok olacak olan ülke. Beynimin içinde yeniden oluşan dünya. Siz buradan, bu pencereden içeri bakıyorsunuz ben de aynı yerden dışarı size bakıyorum. Geceleri gözlerimi kapatınca ve gündüzleri zaman zaman gözlerim açık da olsa orada dolaşırım. Orası hakkında anlatabileceğim ne olağan üstü hikayelerim vardır. Anlatırım.

10)Henüz gidilmedi blinmiyor ama her an gidilebilir..

Dünya kocaman ve benim kabuğumdan çıkıp gitmediğim o kadar çok yer var ki. Henüz gidilmemiş, tarafımdan sevilecek olan yerlerin temsili sayısı on. Şöyle diyelim: bundan on sene sonrası için kendimi mimlemiş olsam, acaba nerelerden bahsediyor olurdum? Bak şimdi, merak ettim.

Ben de mimliyorum şimdi, Maviye Yolculuk, Ecenin Balkonu ve Sunshine'ı. En sevdiğiniz on yer nereleridir?
*
not: resimler; özbek ve ikea kedila'ya ait. urla pazarı sarpk'ya ait. düşler ülkesi shutterstock'tan. paris ve mersin guugila'dan bir yerlerden. büyükada, büyükada kültür derneğinden.

ses

2008-12-01T00:05:00.004+02:00

Bir insanın gözlerinde hayret, merak, mutluluk, hüzün, kızgınlık nasıl yaratırsınız sesinizle?

Radyo tiyatrolarını ya da arkası yarın kitap saatlerini dinleyeniniz varsa bilirsiniz. Dinlersiniz ve hayal kurarsınız, beraber güler beraber ağlarsınız. Ne güzeldir. Ve ne çok hayranlık duyarım seslendirenlere. Dünyamın hakimidirler o an.

Evin Güneşi doğduğundan bu yana kitap okuyorum ona. Başlarda hızlı ve acemice okurken , zamanla kelimelere ve duygularına daha çok hakim oldum. Bir kitabı okurken, karakterler mekan kitaptan çıkıyor ve olay o an burada yaşanıveriyor gibi hissediyorum artık. Ve işin güzeli dinleyen için de böyle.

Cornelia Funke'ın Mürekkep Yürek kitabını okuyunca bu yüzden çok etkilenmiştim. Maggi'nin babası Mo'nun seslendirdiği her kitaptan birşeyleri kendi dünyasına getirebilme yeteneği vardı. Bunu daha sonraları kızına, kelimelerin her birini hissederek tadarak okumak olduğunu söylemişti. Mürekkep yürek için canlanan her karakterin bedeli olarak yeryüzünden bir şey de kitaba girermiş ama benim için öyle bir tehlike yok:)

Bir süredir SKG için gönüllü okuyucuyum. Birilerinin benim sesimden maceradan maceraya atılacağını bilmek beni mutlu ediyor heyecalandırıyor, özellikle de çocukların.

Ben büyüyünce masalcı nene olmak istiyorum:)

not: resim kim sponaugle'e ait.

2008-11-28T22:13:00.004+02:00

*************************************************************

not: resim mutt ink'e ait.

planlı olmaktır bugünün dersi

2008-11-25T14:11:00.003+02:00

Kafamı kurcalayan konulardan birini soru yağmuruna tutuyorum bugün. Şu ara neden herşeyi erteliyorum?

1N) Yorgunluktan. Peki yorgun olunca ne oluyor?

2N) Uyumaktan başka hiç bir şey yapmak istemiyorum. O zaman ne oluyor?

3N) Hiç bir şey yapamamış oluyorum. Yapmak için ne yapmak lazım?

4N) Şu yorgunluğa bir çare bulmak lazım. EE, ne olabilir çare?

5N) Yorgunluğun bedensel haline doktor yardımı, beyinde biten bölümüne planlama programlama yardımı.

Bu yorgunluğumun nedenini arıyorum kendimde. Sanki yağmurda saatlerce dışarıda ıslanmış birinin soba dibinde, battaniye altında iliklerini ve kemiklerini kurutmaya çalışması gibi yorgun, sızılar içindeyim. Aniden oluyor bu, kış ve yağmurlar başladığı zaman. Herşey fazlasıyla hızlanıyor ve ben gitgide yavaşlıyorum. Sanırım bu durumu farkedemediğimden uzunca bir süre bunalımda sanıyordum kendimi. "Nassıl oluyor da insanlar bunca şeyi yapıp üstüne de kahve keyfi yaparken ben hiç bi şeyi yetiştiremiyorum?".

Soğuk ve nemle ilintili bu yorgunluk hali, uyku dışındaki herşeye isteksizlik yaratıyor. Yaptığım en büyük hata o anki duygu durumuna göre güne başlamak ki o da isteksizlik.

Nasıl aşılır? Planlı olarak.

Günün dersi: PLANLI OL.

Tabii uygulamayı unutma :)

not: fotoğraf Ul Marga'ya ait.

uykucu ve hımbıl; ikisi bir arada

2008-11-21T14:27:00.005+02:00

Havalar soğuyor. Eklemlerim sızlıyor. Hep bir uyuşukluk, soğuktan büzüşmüşlük hali var üzerimde. Hımbıl ve uykucu bir balkabağıma dönüştüm yine. Bazılarına, enerjilerinden dolayı hayranlığım var. Ama ondan bende yok.

Oturduğum yerde (ofiste), araştırma çalışmalarım var:) Şu sitede "bayan caz vokal ses eğitimi" videoları buldum. Evde kaydedeceğim. Ve aynı yerde "kitap nasıl yazılır" videoları da var.

Kendime sorulması gereken sorular baş gösteriyor kapımdan. 5xn'lemeliyim kendimi.

Sonra görüşürüz.

çocukluk düşleri/ şarkı söylemek

2008-11-14T09:50:00.001+02:00

Kendimi ifade edebilmek kendimi bildim bileli önemliydi benim için. Ortaokuldan itibaren ise bir çok karanlık dehlizleri olan bir labirente dönüştü. Yoğun duygular yaşıyor ama anlatmaya çalıştıkça, bir körün fili anlatması gibi, kelimeler eksik ve yetersiz kalıyor, sonunda da ortaya çıkan "fil kocaman bir kulaktır" gibi bir sonuç oluyordu. Eksik anlatıyor ve yanlış anlaşılıyordum. Zamanla gitgide sessizleştim, suskunlaştım.

*
Suskunluk, içimde birikime yol açıyordu. Hem korkuyor hem de çılgınca bir yol bir kanal arıyordum midemle kalbim arasındaki sıkışmaya.
*
Müzik dinlemek sakinleştiriyordu. Yavaş yavaş beğenilerim de şekillenmişti. Zamanla kendi kendime söylüyor buldum kendimi, usulca. Sıkıştıran yumru çözülmeye ve sesimle dışarı akmaya başladı ağzımdan. Büyük bir rahatlamaydı. Yolu bulmuştum. Ama yine de eksikti bir şeyler. Yol, belli ki çok uzundu ve sonu gözükmüyordu.

Birgün,tatilin son günü şerefine, hayatımda bir değişiklik olsun oyunu oynayıp, o güne kadar bilmediğim bir albümü aldım kapağına bakıp: Miles Davis.

Ve o gün yumru ışık parçalarına ayrılıp dağıldı ilk defa. Anlatılamayanı anlayan ve anlatan bulundu. Tek ve anlaşılmaz değildim artık.

O zamandan beri dinliyorum ve söylüyorum fısıltıyla sadece kendi kulağıma. Söylerken sanki arınıyorum, hafifliyorum, bedenimden çıkıyorum, havada bir ışık demetine dönüşüyorum. Pür ben, sadece ben oluyorum. Daha nasıl anlatılır bilmiyorum. Kelimeler...

Yine de mutlu son yok hikayemde. İki seçenek her zaman kapıdadır hayallarin varsa. SEÇ ya da TERKET. Ve ben terket'i seçtim. Becerememekten, eleştirilmekten korktum. Sadece müzik değildi çünkü duygularımdı söylediklerim.

Eğitim almadım. Tek bir nota bile öğrenmedim. Başka yollardan yürüdüm. Çok az anladığım sayılar yolundan. Yoruldum.

Ama geç değil. Tek kendime de olsa yüksek sesle ve daha sık söyleyeceğim. Benim burada yazmam ve sizin okumanız gibi artık paylaşacağım kelimelerin anlatamadıklarını.

Çünkü seviyorum bunu yapmayı..

çocukluk düşleri

2008-11-11T13:41:00.006+02:00

Bağımlı olmak üzerine eğitilirken, bağımsız insanlara nasıl dönüşeceğiz?

Bize rağmen nasıl bağımsız olacağız?

Dün sıklıkla bunu düşündüm. Bağımlı olmak, bizi kendimizden uzaklaştırır. Kendimizi tanımak bir yana karşılaşamayız bile.

Fikir Atölyesi'nin bu yazısını okudum ve çok etkilendim. Randy Pausch u, son konuşmasını, daha da önemlisi yaşamak istediği herşeyi yapmak için çalışmış olması ölmeden önce, yaşamının her anının tadını çıkarması.

"Tutkunu bul, çocukluk düşlerinin peşinden koş, çalış, yardım al, yaşa, yap."

Çocukluğumdan bu yana düşlerim nelerdir benim? Buyrun, listeledim.

Jazz standartları söylemek.

Çocuk kitapları yazmak.

Resim yapmak.

Kısa film çekmek.

Seslendirme yapmak.

Bir kedi sahibi olmak.

Bir çok ülke gezmek ailemle.

Bir Çağan Irmak filminde oynamak.

Oğlumun 40. yaş gününü kutlamak.

Torunlarıma kitap okuyup, şarkılar söylemek. Masalcı babanne olmak ;)

Biliyorum son madde için en az bir 20 yıl, onun bir öncesi için 35 küsür yıl var. Başlangıç için diğerlerinin peşinden gitmeliyim. Hemen, şimdi!

*not: Resim Sophie Allsopp'a ait

kendine güven!

2008-11-05T13:54:00.007+02:00

Bir cafe'nin kaldırımdaki masalarından birinde oturuyorum. Karşımda bir iş hanının kapısı var. İşhanın da aynı zamanda bir dershane de var. Dershane çıkış saati, yemek saati. İnsanları seyrediyorum. Çeşitli yaşlarda okuyan ya da çalışan insanlar. Her çeşit giyimli, davranışlı, imajlı ve imajsız insanın neredeyse tek ortak noktasını görüyorum: Kendine güven eksikliği. Her biri, başkasının gözündeki kendi yansımasının etkilerini kendi sanıyor. Bu yüzden de hababam kendine ses, koku, giysi giydiriyor üstüste.

-Kendine güven eksikliği de nereden çıktı şimdi? Pek tatsız bir konu. Hem o ben değilim canım. Benim kendime güvenim tam. Sen kendine bak, hıh! Sümsük.

-Ben zaten kendime bakıyorum. Seni de öyle görebiliyorum zaten.

-...?!?

Kendine güven eksikliği, kendini tanımamaktan ortaya çıkar. Kendini oluşturan şeyleri tanımak gerekir: Bedenini, duygularını, karakterini, yeteneklerini ve sonucunda da istemediklerinin neler olduğunu. (bu çok önemlidir, seçimlerimizi belirlememizde çünkü.)

Tüm bunları tanıyabilmek için denemek ve geri bildirim almak gerekir. İşte bu yüzden genç insanlar bir dergilere fimlere vs., bir birbirlerinin gözlerine bakıp dururlar. Çünkü başka bakılacak yer yoktur bunun için. Yetişkinler mi?? Onlar sıkıcı öğütler ve yasaklardan başka bir şey değiller!

Çoğunlukla "şu bir türlü bulamadığımız kendimiz", içimizde "adını koyamadığımız bir boşluk" olarak bizimle büyüyecek ve bizim başkalarıyla çatışma ve restleşme aracımız olacaktır.

Bazılarımız sürekli filmler izleyerek, kitaplar okuyarak, karakterlerle empati kurarak kendimizin izini süreriz ki bu iyidir, harikadır, doğru yoldur bana göre.

Bir düşünce: Kendini tanıma için topluca sistemli çalışmalar yapılsa çocukluk çağından itibaren insanlara, kendini tanıyan, güvenen yetişkinler oluşur, çoğalır, üretir, yaratır, korur, destekler vs. olmaz mıydı?

Bir başka düşünce: Bu nasıl yapılır? Hangi materyal kullanılabilir? Birbirimize önersek çoğaltabilirmiyiz? Çoğaltıp uygulayabilir miyiz?

Başlangıç için bir soru: Karakter Tahlili ne işe yarar? ;)

düğme ile gözgöze gelmek

2008-10-30T23:48:00.008+02:00

Diğer insanlarla zamanla kronikleşen sorunlarınız olmuştur. Sorunu isimlendiremiyor dolayısıyla çözemiyorsanız, "onun yüzünden" ile başlayan cümleleri, olayları öfkeyle tekrar tekrar sıralarsınız. Biri bize yeter derse O da öfkemizden nasibini alır. Çoğu zaman gerçek soruna bakıyor ama göremiyor oluruz.

Bu, bana elektrik düğmelerini anımsatır.

Karanlıkta elektrik düğmesini görmek zordur. Şöyle ki;

Doğrudan düğmeye bakarsanız göremezsiniz onu. Ama başka bir şeye odaklanırsanız düğme görünür olur. Çocukken sık sık bu oyunu oynardım, düğmeyle göz göze gelme oyunu. Bir kere bile olmadı.

Doğrudan olaya baktığımızda, sadece o an'ı görürüz, filmin son karesinin fotoğrafını. Ama kendimize odaklandığımızda filmin tamamını görme şansımız olur. O kareye ulaşana kadar olanları. Sonuç çok şaşırtıcı olabilir. Sorun, sandığınız şey olmayabilir.

Benim kronik bir hastalığım vardı, beni perişan eden, bağışıklık sistemimi çökerten. İstemiyordum, nefret ediyordum bundan. Çaresiz hissediyordum. Birgün kendi karşıma geçip neden? nasıl? niye? ne zaman? dedim kendime. Kaçamak cevaplar verdi bana ben önceleri ( çok acıttı, kızdırdı, ezdi, çıldırttı,terletti) çok sıkıştırdım. Sorular cevaplarını buldukça görüntü netleşti ve sonunda kendimi sorunun tam karşısında buldum. Sandığım şey değildi, beklediğim bu değildi. Ama karşımdaydı ve netti. Bu kadar açık ve net olunca , cevapları aramak kolaylaştı.

Bilmemek korkutur.

Sonuç olarak; Anahtarı buldum ve gidip onu açtım ve odaya ışık doldu. Oh be! Bunca zaman boşuna karanlıkta oturmuşum.

**Ben değerliyim, tıpkı diğer kum taneleri gibi.**

2008-10-28T15:40:00.003+02:00

http://blogspotacilsin.wordpress.com/

http://bt-stk.org.tr/yasakli.html

heykel

2008-10-24T10:29:00.006+03:00

Eskiden insanların bitmiş heykeller olduğunu düşünürdüm. Bir bebek olarak ailelerinin eline doğduklarında, ham bir heykel malzemesi olduklarını ailelerin de heykeltraşlar olduklarını. Heykeltraşlar taslaklar hazırlar ve bunu uygularlar. 18 Yıl sonra artık heykel hazırdır. Ve diğer heykellerin arasındaki yerine yerleştirirler. Heykelin başarısı, heykeltraşlarının iyi ya da kötü olmasına bağlıdır ve heykel bittiğinde bir daha değişmez.

Kendimi iyi-kötü skalasında vasat/eksik bir yerde buluyordum. Heykeltraşlarım uyumsuz, kararsız, heykel yapımının temel bilgilerinden yoksundular ve gelişigüzel çalışmışlardı. İlk iş denememde, sağlam sandığım önemli parçalarım kırıldı. Ayakta durmamı sağlayacak önemli parçalardan yoksundum. Böyle nasıl ayakta durabilecektim diğer heykellerin arasında? Başka heykellerin üzerine devrilmeden? Daha da kötüsü yere devrilip tuzla buz olmadan?

Bir gün, elinde kırmızı kalemleri ile biri girdi hayatıma. Sürekli yeni planlar, yeni dallar çiziyor her karşılaşmamızda bunları denemiş, beğenmediklerini silmiş ve başka kırmızı dallar ve onlara da yenilerini eklemiş oluyordu. Ben şaşkındım, anlayamıyordum gözlerim bitmiş bir heykel arıyor, ama her defasında başka bir form buluyordum. Esnekti, kolay kırılmıyordu ama kırılacak olursa da kendini yenileyebiliyordu. Benimse sadece gözlerim vardı hareket eden ve onu takip ediyordu.

Bir gün beni salladı. "Heykel gibi durmaktan vazgeç çünkü değilsin. Boşuna vakit ve enerji kaybediyorsun."

Heykel çatırdamaya dökülmeye başladı, en korktuğum şeydi olan. Parçalara ayrılıyorum, yok oluyorum, hala ayaktayım?, görüyorum ve hareket ediyorum, haaa, ne??!???

Heykel Bahçesi yıkıldı. Tüm heykeller yerini, bir dakika yerinde duramayan şekil değiştiren binbir garip yaratığa bıraktı. Ben yavaş da olsa hareket ediyorum. Yıların heykelinin bir anda hareketlenmesi kolay değil elbette. Yine de kendime şanslıyım diyorum, hala kendini heykel sanan çok insan var artık onlardan değilim.

Kırmızı Kalem beni aradı geçen gün. Artık uzak bir ülkede yaşıyor, kalemiyle çizdiği dallar onu oraya götürdü. Buluştuk ve geçmişte birbirimize kazandırdıklarımızı konuştuk bir süre . İkimizin de geldiği şimdiki noktalarda biribirimizin parmağı var.

Selam sana Kırmızı Kalem, Kedila'nın hamurunda mayası olan. Hayat bize neler hazırlıyor, biz neler yapacağız yaşayıp göreceğiz. Ama şimdi bir mola : Kahve içelim mi?

neden?

2008-10-16T12:14:00.003+03:00

Sunshine ile konuşuyorduk. "Neden" dedi "neden dilediğim herşey olma yolundayken, saçmalamaya başlıyorum ve sonunda da olmuyor?".

Bunları konuşurken ben de isteyip de yapamadıklarımı düşündüm. Aslında kaçtıklarım demeliyim. Sahi, neden bu kadar isterken aynı hızla ters istikamete gidiyorum ben?

Bu sefer Beyaz Tavşan'ın Beş defa Neden Yöntemi'ni kullanacağım.

Problem: Neden bir şeyi bu kadar yapmayı/olmayı isterken, aynı anda ters istikamete gidiyorum ben?

1.N) Korkuyorum. Neden korkuyorsun?

2.N) Becerememekten, yarım bırakmaktan. Neden beceremeyeceğini düşünüyorsun?

3.N) Yapacağım şeyi beğenmeyecekler, eleştirecekler, hayal kırıklığına uğrayıp bırakacak ve bir daha elimi sürmeyeceğim. Çünkü ne yaparsam yapayım olmayacak. Neden beğenilmeyecek, eleştirilecek?

4.N) Yeni başladığım için eksik ve yanlışları olacağı için eleştirilecek. Eksik ve yanlış olduğunda ne yaparsın?

5.N) Düzeltmek için çalışırım. Peki düzeltmek için ne yaparsın?

**Sorarım, araştırırım ve yeniden denerim.**

Kök neden: İstediğim şeyden kaçma nedenim, olma yolunda giden araçları kullanmayışım: araştırmak ve yeniden başlamak.

Kendimi şimdi nasıl hissediyorum?

Hiç fena değil. İyi.

Peki, Sunshine için sorun nedir? O, araştırır, adım atar, çalışır yeniden başlar ve başarıyla ilerlemektedir de (kendini sabote edinceye kadar).

Ya da şöyle diyelim:

Sunshine meyve ağacı yetiştirir, bunu başarıyla yapar ama iş meyveleri toplamaya gelince korkuya kapılır, meyveleri ya çürür ya da başkaları toplar. Oysa meyve istediği için ağaç yetiştirmiştir.

İşte burada filmi durdurur ve sorar: Neden?

Pekala şimdi, şunu soruyor olabilirsiniz bana: Sunshine ın derdi seni niye gerdi?

Bulaşılıcılığı nedeniye. Herbirimizin yaşadıkları, düğümleri ve çözümleri biribiririni öyle ya da böyle etkiliyor. Tüm insanlar biribirlerini etkiliyorlar. Eğer her insan kendini iyileştirirse, başkalarını da iyileşme yönünde etkilemiş olacak. Bir problemi çözdüğünde, diğerleri için de anahtar olacak.

Bu yüzden sunshine'ın derdi ve çözümü beni de iyileştirecek.

not: fotoğraf CavallinoDimare'ye ait.

...

2008-10-11T23:19:00.004+03:00

Bir zamanlar küçük bir kız, uzun bir sahil yolunda yürüyüşe çıkmış.Gökyüzü alabildiğince mavi, deniz ışıltılı ve etrafındaki insanlar kum taneleri kadar çokmuş, deniz kıyısında, kumsalda ve yolda. Her birinin dili farklıymış dünyanın dört bir tarafından gelen bu insanların. Ama hiçbirinin gözleri yokmuş. Kız, şaşkın, gidip bir kafe ye oturmuş etrafını izlemeye başlamış, görmeden konuşabilen insanları. Oysa kız a göre kelimeler konuşabilmenin bir yönüymüş, insan kelimelerin anlatamadığı başka şeyleri de ifade edebilmeyi başarabilirler diye düşünürmüş: beş duyusu ile aldığını insan, beş duyusu ile verir. Ve gözler kalbin aynasıdır.

O zaman anlamış ki insanlar kalplerini böyle saklarmış diğerlerinden . Böylece yara almadan koruyabilirlermiş birbirlerinden. Kız anlamış. Çünkü kalbin yaraları zor kapanır.

Kız büyüdükçe gözlerini kapamayı öğrenmiş ve istemedikçe açmamayı. Ve başka bir şeyi daha öğrenmiş, insanların görünmeyen bir gözlerinin de alınlarının tam ortasında olduğunu. Küçük kızın o zaman göremediği buymuş. İnsanlar iç gözleri ile görüyormuş.

Her zaman kelimelerin anlatamadıklarını anlatmayı başarmış, beş duyusu ile aldığını beş duyusu ile vermeyi: oyuncu olmuş.

muz bahçeleri

2008-10-10T16:25:00.007+03:00

Hepimiz bir yetenekle doğarız. Küçükken yeteneğimizin şekillendirdiği hayaller kurar ve ömrümüzün sonuna kadar bunu gerçekleştirmeyi isteriz. Hayallerimizi yaşamımıza taşıdığımız oranda kendimizle barışık yaşar ve sonumuzu huzur içinde kabul ederiz.

*

Hayallerimiz şekillendikçe karşımıza hep iki seçenek çıkar: SEÇ ya da TERKET.

*

Hayalini yaşamayı seç ve yalnız kal, aç kal, itibarsız kal, pişman ol ve acı çek.

Ya da hayallerini terk et, gerçekçi ol, mantıklı ol, kazanmayı seç.

*

Kimse kimseye benzemez. Herkesin kendi yolu vardır. Gerçeği kendisine aittir. Kimse başkasının yolunda, kendisine ait olmayan ayakkabılarla yürüyemez. Yürümek için harcadığı çaba onu kendi yolundan uzaklaştırmak ve hasta etmekten başka bir işe yaramaz.

*

Bir zamanlar küçük bir kız varmış. Bahçeli bir evde yaşarlarmış. Dut ağaçlarına tırmanır,kimsesiz yavru köpekleri besler, öğle sıcağında ağaç gölgelerinde oturup kitap okurmuş. Kitaplarla dolu, kocaman bir muz bahçesi olan bir evde yaşamayı hayal edermiş. Dünyanın en güzel muzlarını o yetiştirecekmiş.

Ama bir gün uyandığında ona artık büyük bir kız olduğunu, böyle yaşayamayacağını geleceği için yapması ve yapmaması gereken şeyler olduğunu söylemişler. Kız öylece kalakalmış. Ama neden? Ne değişti bende?

Onu okullara göndermişler. Başarılı olmuş, elbet bir gün istekleri bitecek ve ben de kendi istediklerimi yapabileceğim diye düşünmüş. Hala umut var.

Yıllar geçmiş. Yaşamının en önemli kararını verme zamanı gelmiş. Karşısına o iki seçenek çıkmış: SEÇ ya da TERKET...

Şimdi karşımda oturan O Kız, başkalarının ayakkabılarını giymekten yorgun, hasta, muz bahçelerini çoktan geride bıraktığını düşünüyor. Şimdiki gerçeğinin bambaşka olduğunu ve sorumluluklarını..

Muz bahçeleri hala senindir. Sen onu hayal ettiğin sürece er ya da geç senin olacaktır. Kendi ayakkabılarınla yürümeye başladığında, kendi yoluna ulaşabilmen zaman alacak ama hem sağlığına hem de muz bahçene kavuşacaksın.

Hadi..

deniz kokusu, martı çığlığı

2008-10-07T03:04:00.005+03:00

Kartpostal tadında bir zamandı bu. Deniz kokusu, deniz tadı, alabildiğince mavi, martı çığlıkları, kediler yumuşacık kucağımıza gelen, balık tutanlar ve onlardan balık tutan kediler, kediler ile kovalamaca oynayan küçük insanlar, kahkahalı sohbetler, anın içinde mayışma....

An'ı yaşamak buna denir.

2008-09-30T01:46:00.004+03:00

Evin güneşi ile başım fena halde dertte. Son halimiz de resimdeki gibi. Yaptıklarını neden yaptığını anlayamıyorum. Hergün baştan başlamaktan yorgun ve şaşkınım. Okuduğum ne yapmalı, nereden başlamalı kitaplarında da döndüm başa. Artık hiç bir şey anlamıyorum.

Tamam bir mesajı var da, anlayalım derken fırıldağa döndüm elinde. Bir de herkesin yorumları üstüne tuz biber ekiyor.

Ne yapıyorum peki şimdi? Şimdilik don't worry be happy eşliğinde başımda meşhur soytarı şapkamız, odada dolanıyorum. It will soon past whatever it is.... don't worry be happy...

*

Fotograf http://www.fotokritik.com/kullanici/goliath 'a ait.

arkadaşlar ve yıldızlar

2008-09-22T15:10:00.012+03:00

İnsanın dostlarının olması harika bir şey. Bunu yeni mi anladın derseniz evet bunu yeni/yeniden hissediyorum. Ya da ilk defa doğru şekilde hissediyorum.

Çok uzun bir süre/ yaşadığım yılların yüzde doksanında kendimi yalnız hissettim. Kalabalıklarda yalnız, ailemle yalnız, arkadaşlarımla yalnız. Baba kedinin beni anlayabilmesine ve anlayışına rağmen yine de yalnız.

Cumartesi günü Sunshine ve Atlikarinca ile beraberdik. Evin Güneşi ve Deniz Yıldızını bahçeye saldık. Onların bahçedeki tuğlalarla karnaval apartmanı ve kunduz seti yaparken, bir taraftan da arkadaşlıklarını inşa etmelerini seyrettik.

Biz ise kek yaptık. ( İyi bir sohbet için harika bir araçtır kek yapmak, çay demlemek ve tüm bunları güzel bir sohbet ile mideye indirmek). Çay içtik ve sohbet ettik. İşler, insanlar, beklentiler, başlayan ve biten ilişkiler, 20'li ve 30'lu yaşlar ( siz hangisini tercih edersiniz? ) arasındaki farklar. Mama mia, Nazan Öncel, Jri Tranka/Süper Babanne'si ve neden anlayamadığımız (çok mu amerikanlaşmış algılarımız?).

Bu arada çocukluk arkadaşım aradı beni. Annelerimiz de çocukluk arkadaşı O'nunla. İşte o an anladım ki, yalnızlığım pek de gerçek değil, olmamış. İnsan sandığı kadar yalnız olmuyor. Her zaman olmuyor.

Yalnızlık, sadece benim korkularım, hedefsizliğim, kararsızlığım ile ilgili idi. Ne istediğimi bildiğim zaman ilgi ve destek anlamını buluyor.

"Kaplumbağa, sadece kabuğuna çekilmezse yıldızları görebilir."

not: "Arkadaşlar" Paula Doherty'e ve "Yıldızlar" da Amanda Shepherd'a ait.

kaplumbağa ve kelebek

2008-09-16T11:36:00.013+03:00

Bu ayın başından beri gökyüzüne bakıyorum. Bu, beni sakinleştirdi. Dinlememi, karar vermemi, uygulamamı ve beklememi kolaylaştırdı. Sunshine'in huninin dar yeri nasıl geçilir önerileri (Doris Helga/ Acıyı güce dönüştürmek) ve Beyaz Tavşan'ın Akıl Haritası (Freemind) zifiri karanlıkta boşluğa adım atıyormuşum duygusundan -ki ben bundan nefret ederim; korkmuş kaplumbağa misali kabuğuma çekilip hareketsiz kalırım- kurtarıyor beni. İçgüdülerimin peşinden gitmek için bir plana, hatırlatıcıya ihtiyacım var yoksa çok çabuk kendimi salıyorum (Kısaca tembelim).

Akıl Haritasını hazırladım. Uygulamaya geçmemiş olsam da (henüz işe devam ediyorum), planlarımı karşımda görmek , yeni şeyler eklemek bana güç veriyor. Kendime ve yapabileceklerime güvenmemi sağlıyor ve uzun zamandır istediklerimi gerçekleştirmek için bu fırsatı en iyi şekilde kullanmam gerektiğini hatırlatıyor.

Karar vermek ve nasıl yapacağını bilmek çok iyi hissettiriyor.

*****************************************************

not: fotoğraf kime ait bilmiyorum.

2008-09-10T00:03:00.010+03:00

Gökyüzüne bakıyorum..

http://www.fotokritik.com/kullanici/msen37

yol ayrımı

2008-09-03T14:29:00.005+03:00

Garip bir hafta. Tayinim çıktı. Yol ayrımındayım. Aslında hangi yoldan gideceğime karar verdim gibi. Sakinim. Gökyüzüne bakıyorum yol ayrımının üzerinden. Derin nefesler alarak. Gelecek iyi olacak. Baba kedi ve evin güneşi benim yanımda oldukları ve ben sevdiğim şehirde olduğum sürece mutluyum, herşey iyi ve her zaman yapılacak işler vardır.

Ben iyiyim.

fotograf İrem Kutrafalı'ya ait. http://www.fotokritik.com/kullanici/african

2008-08-29T11:50:00.006+03:00

Dünya, biz içini ne ile doldurursak odur. Çünkü dünya bizim için algılarımız kadar vardır. Ya da başka bir deyişle, içini beş duyumuzun algıladıklarıyla doldururuz.

Algıladığımız kadar biliriz, bildiğimiz kadarını hissederiz, hissettiklerimizle hareket ederiz, harekete geçerek bir olay yaratırız. Yaratımız, başkasının algısıdır ve algıladığı kadar bilir, bildiği kadar hisseder vs.

Algıladıklarımıza/aldıklarımıza dikkat etmeliyiz, bu sayede yarattıklarımıza/verdiklerimize de.

İşte, benim dünyamın raflarında duran görsellerin bazıları. Bana verdiklerini ben de etrafıma veriyorum. Evin güneşi, baba kedi, dostlar arkadaşlara..

Mary Poppins ve Meraklı George, bana iş'e bakış açımızı değiştirebileceğimizi, onu oyun olarak görebileceğimizi söylüyor. Ne kadar çok çalışırsan o kadar eğlenirsin.

Ya sizinkiler? Bana ne önerirsiniz?

kapılar

2008-08-23T23:55:00.004+03:00

Dünyanın dört bir yanına, bütün zaman dilimlerine, her canlının beynine, her gözün baktığı yöne, her kulağın duyduğu sese verdiği anlama açılan bir kapı var mıdır biz istediğimizde?

Her kapıdan gelenin getirdikleri ile dolan bir ülke, zengin olmaz mı sizce?

Böyle bir bolluğun içinde barışık olmaz mı her canlı kendiyle?

Kapıları açık olunca, temiz hava püfür püfür esip havalandırmaz mı ülkeyi?

Temiz hava hastalıkları barındırmaz bu ülkede, herkes sağlıklı kalır.

Kitapların yapamayacağı şey yoktur.

ece'nin balkonu

2008-08-21T14:42:00.005+03:00

Bir insanın anıları, başka bir insana hayatının ve yaşamındaki insanların değerini fark etmesini sağlıyor kimi zaman. Ben Ece'nin Balkonunu okurken öyle oldu. Okumayı bitirdiğim aksam baba kedi ve evin güneşine sıkıca sarılıp kokladım.

Hikaye, kişilikler, zaman ve mekan değişse de içindeki özü kendi içimde buldum, benim hikayemde. O zaman işte gidip ailemi kokladım, öptüm.

Ece seni sevdim.

sohbet

2008-08-20T16:09:00.004+03:00

Gözgöze gelip orada, sessiz bir sohbet ederken buldum kendimi onunla, öyle kelimelerle falan değil duygular ve görüntülerle aklımızdan geçen. Tıpkı Bridget Belgrave'in Zak'i gibi..

Bana dedi ki herşeyin nedeni hislerdir, her olayın olma nedeni hissetiklerimizdir. Hisler neden olur dedim ona.Bildiklerimizden dedi.Neyi ne kadar bildiğimizle sınırlı nasıl hissedeceğimiz.

Gülümsedim. Gülümsedi. Başka bir şey sormama fırsat vermeden süzülüp gitti. Yeryüzüne çıktığımda hala gülümsüyordum.

teşekkür ederim..

2008-03-18T00:18:00.005+02:00

Veee 05 şubat 2008 de Kerem Görsev Allan Harris konserine gidildi. Harikaydı, rüyayı yaşamaktı, şu oyun dünyasında kısacık bir "sadece kendim olabilme" saatiydi. Sanki herşey benim içindi. Eski bir müzikal filmin rüya sahnesi çekilmekteydi de başrol oyuncusu bendim.

Wonderful Life'ı kısa bir an için Allan Haris'la söylerken bir an için yıldızlara uçtum ve dansederek yerime döndüm. Muhteşem bu..

Kerem Görsev , kalbimden ve ruhumdan çıkan ama kelimelerin anlatmaya yetersiz kaldığı duygularım ve düşüncelerimini anlam dönüştüren ruhumun kardeşi. Sanki sahnede olan herşey aslında benim içimde olup bitiyor gibi, sanki Ben'im.

Teşekkür ederim.

Not: Resim www.keremgorsev.com dan alınmıştır.

Bir çeşit aşk bu...

2008-01-22T16:09:00.000+02:00

Çocuk ile anne baba ilşkisi nasıl olmalı?

Hiyerarşik düzende mi?
Emrinde mi?

Bu fotoğrafa bakıyordum ve anladım ki aşk olmalı..
Kerem Görsev ve kızı Nisan..

Bir çeşit aşk bu...
Hayatınını paylaştığın, en sevdiğin insandan, hayatının sonuna kadar seveceğin bir başka canlı yaratıyorsun, bildiğin herşeyi öğretiyor ve birlikte yapmaktan zevk aldığın bir çok şeye sahip oluyorsun..

Aşk, başka bir çeşit aşkı doğuruyor, büyütüyor ve çoğaltıyor..

İşte, bu fotoğraf bana bunları anlatıyor.

not: Fotoğraf Hürriyet Gazetesinden..

Mutlaka gidilmeli..

2008-01-21T16:33:00.000+02:00

Evet, gidilmeli, düşüncelerin değil de kelimelerin anlatamadıklarını duymak için gidilmeli ve dinlemeli..

Kedila nın anlatamadıkları da orada can bulur, fısıldar kulaklara ..

Masal..

2008-01-19T16:03:00.000+02:00

Bugün bir hayli etkilendiğim üç boyutlu sokak resimleri gördüm gazetede. Kaldırımlara yapılmış resimler ama o kadar gerçekler ki bende sanki insanlar masalın içine girmiş duygusu yaratıyor. Aklıma şu soru geliyor: masal ile gerçek arasındaki mesafe nedir? Masal gerçeğe dönüşebilir mi? Ya da aslında gerçekler masalların yaşanmış hali mi? Ya da kabusların?

Güzel masallar yazsak/duysak/seyretsek/okusak, güzel yaşamlar yaşamaz mıydık?

Dünyamız ise kötülük gör kötülük yap dünyası..

not: resimler Milliyet gazetesinden..

kedila yazmaya başlıyooor..

2008-01-18T11:42:00.000+02:00

merhaba

uzun bir zamandır yazmadı kedila sayfasına.. ne yazmak istediğine karar veremedi ya da başka bir deyişle yazmaya değer bir şeyler bulamadı yaşamında dolu geçmesine rağmen her günü .. Sevdiği blogları takip etmekle geçirdi bloggerlığını..
ama şimdilerde yazacak.. yazıp aklından ve kalbinden geçenleri, lezzetlerini anlatacak..

not: resim milliyet gazetesinden alınmıştır.

ve karşınızda KEDİLA ve Meraklı GEORGE

2006-12-29T15:56:00.000+02:00

2006-12-28T22:36:00.000+02:00

Kedilanın evi nelerden oluşur?

2006-08-18T17:35:00.000+03:00

Kedila'nın evi nelerden oluşur:

La sesli bir Kedi, onun Güneş'i ve onların Baba Kedisinden. Burası sıcak bir ev, en azından bizim için. İçinde müzik, kitap, oyun, yemek, dans, kağıt, kalem, silgi, defter,kahkaha, film, arkadaşlar daha pek çok eğlenceli şey var. Tatsız zamanları da olmuyor değil. Fırtınalar, sel baskınları, cadılar, hayaletler ve böcek baskınları gibi. Üstesinden geliyoruz.

Henüz yapmadıklarımız: gidemediğimiz yerler, yenmemiş yemekler, seçilmemiş yollar, geri dönülememiş yanlış patikalar, evrenimizin kara delikleri ( ya da sadece bazılarımızın ve zaman zaman) canımızı sıkarlar.

Sonra Kedila'nın evinde neler olmaz' okuyacaksınız...

Miyaouvv...

2006-08-17T17:34:00.000+03:00

Merhaba,

Bugün bir başlangıç yaptım, kendimi anlatmak için bir sayfa açtım.

merhaba..